سازه ها و ابر سازه ها حرمت بستر زاینده رود را نگه دارند

ماتیوس پوزپیچ دانش آموخته کارشناسی ارشد معماری سال 2015 دانشگاه سیلسیان لهستان  تز خود را به طراحی یک ابر سازه  6 کیلومتری بر روی بستر خشک زاینده رود اختصاص داد و در همان سال مباحث زیادی در تایید و یا رد آن در داخل کشور مطرح شد. موضوعی برگرفته از تفکر استفاده از بستر خشک زاینده رود در مرکز شهر تاریخی اصفهان به دلایل توسعه شهری و یا حتی در برخی مواقع منافع اقتصادی  بوده  و هرچند گاهی در داخل کشور نیز با آن مواجهیم؛ برگزاری برخی مراسم در بستر خشک زاینده رود، بازچرخانی آب در بستر رودخانه در مرکز شهر، مسابقاتی نظیر موتور سواری، مانور آتشنشانی، پارکینگ  و ... همه در امتداد این تفکر هستند.

در ابتدا باید طرح موضوع توسط این معمار جوان به هر طریق که انجام شده باشد را به فال نیک گرفت و آن را تاییدی بین المللی بر اهمیت اصفهان و زاینده رود دانست. از طرف دیگر ابهاماتی در این پایان نامه وجود دارد که نشان از عدم همه جانبه نگری پژوهشگر و عدم برداشت و درک کافی از برخی علوم مانند هیدرولوژی و ژئولوژی منطقه، دلایل خشکی رودخانه، کارکردهای رودخانه در پایداری سرزمین مرکزی و تمدن ایران، شرایط اکولوژیک منطقه، روابط اجتماعی حاکم بر حوضه  و ... دارد، اشکالاتی که ممکن است در هر تحقیقی در این سطح وجود داشته باشد و به واسطه آن نباید طراح را مورد سرزنش قرار داد.

 اما فراتر از همه اینها،  پذیرش این طرح و ایده های مشابه،  یعنی پذیرش خشکی زاینده رود و یا حداقل زاینده رود بیمار و کاریکاتوری. موضوعی که مورد پذیرش نیست و طرفداران محیط زیست با هرگونه تغییر کاربری اراضی بستر زاینده رود مخالف بوده و همچنان امید به احیا و بازگشت به شرایط طبیعی را داشته و همه تلاش خود را انجام خواهند داد تا حقابه رودخانه بازگردد. درمان زخم را نه در ایجاد سازه در بستر زاینده رود بلکه در احیا دایمی زاینده رود می دانند.  زاینده رود را زنده می خواهیم از سرچشمه تا تالاب برای ایران.

/ 0 نظر / 43 بازدید