زمین ما


آب و شهر / معماری پایدار نویسنده: محمد کوشافر - یکشنبه ٤ آبان ۱۳٩۳

یکصد و سی و هشتمین هم اندیشی بوم شناسی و معماری پایدار 30 مهر 93توسط انجمن مفاخر معماری ایران تشکیل شد موضوعی که کیفیت زندگی همه ما به آن وابسته است و استمرار  اینگونه نشستها یکی از راههای مهم پایداری کشور است، گرچه ؛ علاوه بر اینگونه راهکارهای میان مدت و بلند مدت، برای کنترل ناپایداری  برخی اکوسیستمهای شهری و غیر شهری در کشور نیاز به راهکارهای علمی کوتاه مدت داریم زیرا روند و سرعت تغییرات اکولوژیک این اکوسیستمها زمان را برای ما به یک ویژگی کلیدی تبدیل نموده است. من هم سخنرانی کوتاهی داشتم که در آن ارتباط متقابل بحران آب را با ناپایداری شهری مرور نمودم و از اصفهان به عنوان یک نمونه مطالعاتی استفاده نمودم.در زیر چکیده مقاله آمده است:

نقش محدودیت اکولوژیک آب در ناپایداری شهری؛ مطالعه موردی اصفهان

برای پایداری شهری بارگذاری باید متناسب با توان اکولوژیک منطقه و ویژگی های سرزمین باشد و آب از نظر کمی و کیفی یکی از این ویژگی­هاست. طبق قانون حداقل، عامل  محدود کننده میزان محصول را کنترل می کند و در ایران عامل محدود کننده آب است بنابراین چیدمان توسعه و از جمله توسعه شهری باید متناسب با میزان آب طراحی شود. اگر بارگذاری و از جمله توسعه و جمعیت شهری بیش از توان منابع مانند آب باشد تخریب منابع انجام شده و ردپای اکولوژیک نمایان می شود و این موضوع خود باعث ناپایداری شهری خواهد شد. این مقاله ارتباط کاهش منابع آب و خشکی زاینده رود بر وضعیت پایداری شهر اصفهان را بررسی نموده است.  بر این اساس بارگذاری بیش از ظرفیت بر رودخانه زاینده رود در حوضه آبخیز این رودخانه و همه استانهای استفاده کننده از آب آن باعث تنش آبی شده و با اثر بر ویژگی هایی مانند مقاومت مکانیکی خاک، آثار تاریخی، فضای سبز شهری، تغییرات اقلیم شهری، افزایش آلودگی های زیست محیطی به ویژه هوا و موارد دیگر، اصفهان را به یک منطقه مطالعاتی ناپایداری شهری مبدل نموده است.

  نظرات ()